• Polskość Mazurów i Warmiaków

    Mazurzy byli i są Polakami. Mówią o tym dzieje tej ziemi, liczne, mimo zniszczeń, pamiątki kultury polskiej. Świadczy o tym mowa tego ludu, jego zwyczaje i obyczaje, legendy i wierzenia, które na Mazurach i Warmii przetrwały do ostatnich czasów, a które albo wcale, albo mało się różnią od tych, jakie zachowały się wśród ludu wiejskiego na Mazowszu i w innych okolicach Polski.

    na mazurach

    Zachowania wśród Warmiaków i Mazurów gwara najbardziej jest zbliżona do gwary Kurpiów mieszkających nad Narwią. Wywodzi się ona jakby z jednego pnia. Stwierdzają to tacy badacze, jak Kolberg, Krzywicki, Kętrzyński, Prof. Nitsh, ks. Walenty Barczewski i inni.

    Zarówno Mazurzy jak i Kurpie nad Narwią mazurzą, mówią wysła, ocki, poset, itd. Spółgłoskę ł wymawiają jak u, spółgłoskę m jak n, np. miłuje brzmi jak mniłuje. Ciekawe jest jednak, że zanurzenie na Warmii nie występuje.

    Charakterystyczne jest wymawianie przez Mazurów i Warmiaków analogicznie jak na Kurpiach spółgłosek miękkich w’ , p’ , b’ .

    Mówią więc zino, zitajcie, psiwo, psijcie, bziały < wino, witajcie, piwo, pijcie, biały> itd.

    Na Mazurach czasem w’ wymawiają jak i, np. wiosna – josna, drzwi – drwi lub drji, dzwon to zwon.

     

    Kolejna lekcja historii wkrótce. Zapraszam na czarter !

     

     

Comments are closed.